کد خبر : 217378
تاریخ انتشار : 25 مرداد 1396 10:22
تعداد مشاهدات : 218

آموزش یا خلاقیت کدام اهمیت بیشتری دارد؟

چرا نباید آموزش پیش دبستانی ها مشابه با مدرسه باشند




همیشه این شک بوده که بین آموزش و خلاقیت کدام الویت و اهمیت بیشتری دارد. در حالیکه آموزش دادن یک معلم به کودک کمک میکنه تا سریعتر به جواب یک مسئله خاص برسند ولی دیگه در آموزش مستقیم فرصت کاوش برای کسب اطلاعات جدید و سعی کردن برای پیدا کردن راه حل های غیر منتظره از کودک گرفته می شود.


چرا نباید آموزش پیش دبستانی ها مشابه با مدرسه باشند.


تحقیقات جدید نشان داده که آموزش بیشتر به کودکان در سنین پایین تر ممکن است اثر معکوسی داشته باشد.


عصر کنونی عصر آموزش و پرورش است. این روزها والدین دلواپس از سنین خیلی کم در حال آموزش کودکان خود هستند، تا جایی که برای جنین در رحم نیز کتاب می خوانند. بعضی والدین به معلم ها فشار می آوررند تا آموزش کودکستان و مهدکودک را هر چه بیشتر شبیه به مدارس بکنند. حتی نهادهای آموزشی نیز صریحا خواستار آموزش مستقیم تر در مهدکودک ها هستند.

البته، تردیدهایی هم از سوی والدین، هم از سوی برخی مربیان پیش دبستانی و حتی برخی قانون گذاران در این رابطه وجود دارد. همیشه این سوال هست که مگر نباید اجازه کاوش، پرس و جو، بازی و کشف به کودکان خردسال داده شود؟ شاید آموزش مستقیم برای یادگیری برخی واقعیت ها و مهارت ها به کودکان کمک نماید، اما در رابطه با خلاقیت و کنجکاوی چه؟- این توانایی ها در دراز مدت حتی مهم تر نیز هستند. بر اساس مطالعات صورت گرفته این طبیعی هست که این شک وجود اشته باشد که بین آموزش و خلاقیت کدام الویت و اهمیت بیشتری دارد. در حالیکه آموزش دادن یک معلم به کودک کمک میکنه تا سریعتر به جواب یک مسئله خاص برسند ولی دیگه در آموزش مستقیم فرصت کاوش برای کسب اطلاعات جدید و سعی کردن برای پیدا کردن راه حل های غیر منتظره از کودک گرفته می شود.


در رابطه با چگونگی تاثیر آموزش بر روی یادگیری چه می دانیم؟


متاسفانه در ارتباط با جواب این سوال به اندازه کافی آگاهی وجود ندارد، زیرا مطالعه این امر بسیار مشکل هست. شما ممکن است چند مدرسه مختلف را با هم مقایسه نمایید.اما مقایسه دانش آموزان و معلمین مدرسه ای که سیستم آموزش بر اساس تشویق به کاوش و تحقیق هست با دانش آموزان و معلمین  مدرسه ی دیگر بر اساس متد آموزش مستقیم بسیار متفاوت هست. تقریبا تمامی برنامه های آموزشی جدید با معلمین مشتاق، بدون توجه به محتوی آموزشی موفقیت آمیز خواهد بود. از این رو می توان گفت که مقایسه سخت هست. علاوه بر این، شما چطور می خواهید اندازه گیری برای ارزیابی میزان یادگیری داشته باشید؟ تقریبا دانش آموزانی که بر اساس آموزش مستیقم یادگیری دارند در آزمون های استاندارد و امتحانات نتایج بهتری بدست می آورند و ارگانهای آموزشی از این نتیجه برای ارزیابی عملکرد مدارس بهره می برند و همین باعث می شود که ارزیابی مدارس بر اساس سبک آموزشی کودک محور بر پایه آموزش و یادگیری با تحقیق و کاوش به دلیل عدم امکان سنجش، سخت تر شود.


سبک آموزش جدید بر اساس یادگیری بر پایه تجربه و مشاهدات هست.در هیمن راستا تحقیق  توسط پروفسور لاورا شولز، استاد دانشگاه ماساچوست صورت گرفت به این صورت که یکسری سوالات مشابه به یک گروه کودکان ۴ ساله داده شد. تعدادی از آنها بصورت مستقیم آموزش دیدند و یک تعدادی هم اجازه دادند بصورت تجربی به جواب سوال برسند. به نظر شما  این بچه ها در حین پیدا کردن جواب سوال چیزهای جدیدی هم یاد می گیرند یا راه حل های متفاوتی پیدا می کنند؟ این دو مطالعه جدید در علوم شناختی، اولین مطالعاتی هستند که به صورت سیستماتیکی صحت این امر را نشان می دهند.


در مطالعه اول، یک اسباب بازی که شامل چهار لوله هست در اختیار کودکان ۴ ساله قرار داده و خواسته شد، طرز کار این اسباب بازی را پیدا کنند. اسباب بازی به این شکل بود که هر لوله می توانست کار بسیار جالبی انجام دهد: اگر یکی از لوله ها را بکشیم جیغ می کشید، به همین ترتیب اگر به داخل یکی دیگر از لوله ها نگاه می کردیم درون آن آینه ای مخفی می دیدیم و همینطور دو لوله دیگر کارهای دیگه انجام می داد. در این تحقیق اولین کودک گفت که “من طرز کار این اسباب بازی را پیدا کردم!”، در همان حال که اسباب بازی را می آورد، بطور تصادفی یکی از لوله ها را کشید و صدای جیغی بلند شد. سپس با حالت شگفت زده و هیجانی گفت “آها! دیدید؟ بگذارید دوباره امتحان کنم! ”  سپس لوله را کشیده و دوباره صدای آن را درآورد. اما کودک دوم که شاهد اتفاق بود وقتی اسباب بازی را در دست گرفت مانند یک آموزگار رفتار کرد. او گفت، “من به شما نشان می دهم که اسباب بازی من چگونه کار می کند، این را ببینید!” او سپس به صورت عمد کاری کرد که لوله صدا بدهد. بعد هر دو کودک را تنها گذاشته تا با اسباب بازی بازی کنند.


هر دو لوله را کشیدند تا صدا درست کنند. اما سوال اینجاست که آیا آنها بقیه کارهایی که لوله ها انجام می دهد را پیدا می کنند؟ کودک اول مدت زمان بیشتری با اسباب بازی، بازی کرد و خصوصیات “مخفی” بیشتری از آن را نسبت به کودک دوم کشف کرد. به عبارت دیگر، آموزش مستقیم کنجکاوی کودک دوم را کمتر کرده و از این رو احتمال کشف اطلاعات جدید را کاهش داد.


آیا آموزش مستقیم باعث کاهش رسیدن به نتیجه گیری های جدید یا امتحان راه های جدید می شود؟ یا بعبارت دیگر آیا خلاقیت را کاهش می دهد؟ به منظور جواب دادن به این سوال، تحقیق دیگری بر روی یک گروه کودک ۴ ساله انجام شد.یک اسباب بازی جدیدی به آنها داده شد. اما این بار به ترتیب توالی ۳ کار بر روی اسباب بازی باید انجام می شد که بعضی از آنان باعث می شد اسباب بازی موسیقی پخش کند و بعضی دیگر موجب چنین  چیزی نمی شدند. برای مثال اول با ضربه به اسباب بازی سپس فشردن دکمه ای بالای آن و بعد کشیدن حلقه ی کناری اسباب بازی موزیک پخش می کرد. دفعه بعد ترتیب توالی دیگری از این سه عمل انجام می شد تا اسباب بازی موزیک پخش کند البته تمامی ترتیب هایی که انجام می شد، به پخش موسیقی منجر نمی شدند: بلکه تنها توالی هایی به پخش موسیقی منجر می شدند که دو عمل آخر توالی مشابه باشند. بعد از نشان دادن پنج توالی موفق و چهار توالی ناموفق، اسباب بازی به بچه ها داده شد و خواسته شد تا شروع کنند.


این نه توالی با تمامی بچه ها اجرا شد، اما در هنگام آموزش با یک گروه از بچه ها به گونه ای رفتار شد، که انگار هیچ اطلاعاتی از قابلیت های اسباب بازی ندارند. (گفته شد:” وای! به این اسباب بازی نگاه کنید، به نظر شما چطوری کار می کند؟ بیایید امتحانش کنیم!”). اما با گروه های دیگر مانند یک آموزگار رفتار شد. (“من به شما نشان می دهم که این اسباب بازی چگونه کار می کند”). وقتی آزمایش کننده ها خودشان را به بی خبری زدند، بسیاری از بچه ها هوشمندانه ترین راه را برای به صدا درآوردن موزیک یافتند (یعنی پخش کردن موزیک تنها با استفاده از دو عمل، چیزی که نشان داده نشده بود). اما هنگامی که مانند یک معلم رفتار شد، بچه ها بجای کاوش و کشف کردن راه های جدیدتر و هوشمندانه تر، دقیقا کارهای انجام شده را تقلید می کردند.


همانگونه که اغلب در تحقیق های علمی هم شاهد هستیم، دو تحقیق مختلف در دو گروه مختلف، با استفاده از تکنیک های متفاوت باعث ایجاد نتایج مشابه شگفت آوری شدند. این مطالعات پاسخگوی شبهات بسیاری از معلمین هست. آموزش مستقیم می تواند یادگیری بچه ها را محدود کند. یک راه بهینه برای یاد دادن چیز خاصی به بچه ها، آموزش است- برای مثال این لوله جیغ می کشد، یا اول اسباب بازی را فشرده، سپس بکشید تا موزیک بنوازد. اما این کار احتمال کشف راه ها و اطلاعات غیر منتظره و نتایج غیر منتظره در کودکان را کاهش می دهد.


چرا باید عملکرد کودکان به این صورت باشد؟ والدین اغلب فرض می کنند که بیشتر یادگیری کودک نتیجه آموزش می باشد و یادگیری بصورت کودک محور و خود به خودی بر اساس کشفیات غیر عادی است. اما در واقع، یادگیری بصورت تجربی بر پایه مشاهدات و کاوش بسیار بنیادی تر است. در واقع این شیوه از یادگیری به کودکان اجازه می دهد تا از آموزگاران یادگیری داشته باشند. در آزمایش اسباب بازی وقتی آزمایش کننده اشاره ای به ویژگیهای داخل لوله نکرد، یادگیرنده ها بطور ناخودآگاه فکر کردند که “او آموزگار هست و همه چیز را می داند و اگر چیز جالبی داخل لوله بود، او حتما آن را به ما نشان می داد”. این فرض ها منجر به محدود شدن فکر بکودکان می شود و آنها تنها اطلاعاتی که توسط آموزگار ارائه می شود را در نظر می گیرند و هیچ تلاشی برای بیشتر دانستن نمی کنند در صورتیکه در غیر این شیوه کودک به دنبال حیطه بسیار گسترده تری از اطلاعات و گزینه ها هست.


البته اینکه بدانیم چه چیزی را از یک معلم انتظار داریم، خیلی خوب هست و این باعث می شود که شما بسیار سریعتر از راههای دیگر به جواب درست برسید.توانایی های یادگیری بصورت خود به خودی در کودکان خیلی مهم هست. این به معنی فراهم کردن محیطی غنی، پایدار و امن همراه با بزرگسالانی مهربان و حامی هست تا موقعیت های فراوان برای کاوش و بازی کردن کودک فراهم کنند به این صورت روحیه کنجکاو و جستجو گر ذاتی کودک فعال شده و علاقه بیشتری برای یادگیری پیدا می کند.


کودکان خردسال و پیش دبستانی به مدرسه نیاز ندارند.شما تاثیر پرورش خلاقیت کودک را در سالهای بعد به خوبی خواهید دید.



منبع : شید شاد

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
اثر قبلی
اثر قبلی
تعداد آثـار
378
تعداد مراکز آموزشی
36
تعداد اعضای سایت
594
اثر قبلی
تمــاس با مــــــــــا
اثر قبلی
: پست الکترونیک
honar@tebyan.com
:شماره تلفن
81202203
:آدرس
تهران،خیابان نادری،نبش حجت دوست ، پلاک 12